Memories: Miljas


Jozo Miljas rođen 17.09.1925.u Drveniku (Konavle).Umro 04.02.1988.u Dubrovniku.Bio je jedno od sedmero djece,pet sestara i dva brata,od oca Nika i majke Pave rođena Raše.Kao osamnestogodišnjak pošao u redovnu hrvatsku vojsku Domobrane te docekao zavrsetak drugog svijetskog rata u Sloveniji te zarobljen i deportiran u Austriju..Žvot mu spasila upala pluća jer je bio ostavljen u logoru da umre ali nekim čudom ostao živ te nakon dugih i iscrpnih provjera ostavljaju ga da služi dvije godine jugo vojske te se nakon pet godina što rata što jugo vojske vraća u rodne Konavle.Nejak i iscrpljen a i mnogo slabiji (čitaj manji) od svog brata iako je stariji od njega mora napustit siromašnu kuću i otić trbuhom za kruhom.Radio je kao kvalificirani zidar u Jugoslaviji a i na zapadu.Upoznaje moju majku Terezu rođenu Šabadin te se vjenčaju i dobiju dvoje djece,mene i moju pet godina stariju sestru.Majka mi je još živa te mi je radost pošto oca nemam od 1988.U njegovu spomen sam u svom životu napravio neke stvari i ponosim se mišlju na svog oca..Bio je jedini od rodbine u domobranima a ja jedini 1991 u obrani Hrvatske.Imao je puno neostvarenih želja koje mu život nije dao ispunit i kad mi je umro na rukama znao sam da će bit uz mene dok sam živ a tome sam se puno puta posvjedočio.Njegov život je bio patnja,muka,bol,tuga,rad i odricanje..Nemam riječi da opišem tugu što sam najveći dio života proveo bez oca.

Tags Miljas